zondag 4 september 2011

Schetsen uit het BovenIJ

Vanaf zondagmiddag 28 augustus heb ik een kleine week in het BovenIJ ziekenhuis gelegen. Op de eerste dag en nacht na, was ik daarna eigenlijk niet meer ziek en was vrij helder. De ingesloten wereld van een ziekenhuisbed, een kastje, een stoel en een stukje tafel. Erg overzichtelijk allemaal en onderhevig aan een strikt regiem van prikken, meten, eten, slikken en slapen.
[Ga binnenkort ook weer eens "De Toverberg" van Thomas Mann lezen en "Kankerpaviljoen" van Alexander Solzjenitsyn]
In die afgeslotenheid zou ik vroeger in mijn dagboekje Plukresten van alles hebben genoteerd: indrukken, associaties, etc. Om aan die ingesloten wereld te ontsnappen. Hoewel dat schrijven in Plukresten al een tijd is gestagneert, zijn die associaties en indrukken natuurlijk niet te stoppen.
Gebruikmakend van de nieuwe media, in dit geval Facebook, en mijn HTC Android smartphone, heb ik af en toe mijn indrukken beschreven. Ik wist dat een aantal vrienden op Facebook zitten. Zo hield ik ze op de hoogte en was het voor mij een draadje naar buiten.
Ik heb genoten van dat schrijven van kleine tekstjes. De beperkte ruimte van het aantal woorden en zinnen, de onbeholpen manier van typen op een smartphone, het geen taal- en typefouten mogen maken in Facebook omdat dit niet is te corrigeren - al deze beperkingen gaven een zekere voldoening. Ik lag en zat daar, luisterde, fantaseerde, en in mijn hoofd waren de woorden en zinnen aan het gisten.
Omdat Facebook prachtig de werkelijkheid symbolissert (je wordt gewoon weggeduwd door alle daarna komende berichten en updates), vond ik het ook wel leuk om de berichtjes die ik die week plaatste, in een chronologisch rijtje te zetten. Af en toe heb ik met mijn smartphone een fotootje gemaakt en in de berichten geplaatst. De reactie van vrienden en kennissen heb ik hieronder wegggelaten en zijn nog op Facebook te lezen.

Zondag 28 augustus 2011
Naar adem snakken. Meten is weten:


In het BovenIJ is niets draadloos, zelfs het infuus niet.

Maandag 29 augustus 2011
Inmiddels lig ik alléén op een vierpersoonskamer. Het heeft zo zijn voordelen, snurken!

Uitgevloerd na een nacht ademsnakken:


Bovenover, benedenlangs:


Appelsap:


Vanmiddag kwam de avondploeg van de verpleging. Een broeder kwam zich voorstellen. Hij had een luchtje om zich heen!!! Ik waande me in een zomerse duinvallei: rozenbottels, duindoorn, kamperfoelie, en heel in de verte een vleugje zeelucht. Tranen!

Toen ik vanavond die broeder weer zag, vertelde ik hem mijn geurassociaties. Hij vertrouwde mij toe: Hugo Boss.

Dinsdag 30 augustus 2011
Geslapen als een roodbeaderde, zuurstofrijke roos, trots wuivend in een rustig deinend duinlandschap. Wat een verschil met de vorige nacht: liggend in een vuile asbak, bij elke inademing minder lucht en meer verstikking.

Hier over heen projecteer ik mijn duinlandschappen:



Ontbeten en gewassen. Volgens mij was de handdoek een grote dweil. Maar goed, ik ben weer schoon, heb verse kleren aan en ben nog lekker ongeschoren.

Wat de stoelgang nu betekent? Ontkoppelen, schijten, weer aankoppelen. Een bedrade drekzak.

"Bij Nader Inzien". 1200 pagina's. Hoop niet dat ik het boek hier in het ziekenhuis uitkrijg.


Stand van zaken: bloeddruk: 80 - 120; perfect. Zuurstofgehalte: 97%; perfect. Geen vlekjes in de longen; perfect. Mijn buurman heeft longemphyseem; een zuurstofgehalte van 50%. Het laten van een scheet kost al moeite - ik moet daar niet aan denken!?

Het crematorium van het BovenIJ-ziekenhuis:


Facebook moet zijn "vind ik leuk" aanpassen. Want schrijf ik bijvoorbeeld: "ik heb het benauwd", dan kan iemand schrijven: "vind ik leuk"! Van je vrienden moet je het hebben, dus.

Woensdag 31 augustus
Een nacht op een vierpersoonskamer: vier pruttelende eilandjes, gescheiden van elkaar door een zee van eigen dromen, verlangens, angsten en licht-golvende witte gordijnen.

De dag klimt weer in de steigers. Het pruttelen van de nacht maakt plaats voor beweging, roering, meting. Geurtjes kun je beter lokaliseren. Hans groet de dingen.

Vier eenpersoonseilanden. 's Nachts met elkaar communicerend via geluiden en geurtjes. Overdag dmv. woorden en blikken.

Ik verlang naar Hugo Boss.

Heerlijk gedouched. Mijn reet en mijn jonge heer geschrobd. Mijn voeten, hoofd, haren, rug... Krijg nou wat?! Wie wil dit weten?
Trouwens, ik ben ook eens officieel gewogen, op een weegschaalstoel: 81 kilo. Een kilo kleren eraf en een kilo stoffelijk overschot - 79 kilo schoon aan de haak. Niet slecht. Kan ik weer RoKa's en chocolaatjes eten.

Ga vanmiddag naar de longafdeling. Maar ik denk wel in het weekend thuis te zijn. Althans, dit hoop ik, dit verwacht ik. Ach, we zien wel. Ik heb mijn 1200 pagina's tellende boek "Bij Nader Inzien" nog niet uit!

Ben zojuist geheel ontkoppelt. Ben nu geheel draadloos. En niet op batterijen, maar op brood, soep, koffie, RoKa's en chocola.

Vierpersoonskamer. Vier mensen. Vier typjes. Een 60-jarige surinamer met longemphyseem die volgens mij in zijn vrije tijd spuit, een ambtenaarachtige heer met een infectie aan zijn urinewegen, een amsterdammer die een tia heeft gehad en met zijn linkerbeen trekt (over hem zal ik later nog wat schrijven), en een studentiekoos knulletje van 58 jaar, die allerlei rare aandoeningen heeft en krijgt en steeds weer doorgaat.

Hugo Boss heeft avonddienst! Broeder Martin had zijn duinvallei weer bij zich; nu ook nog de geur van pas gemaaid gras er bij. Wat een contrast met de familie van die Amsterdammer: dikbuikige tatoeages, gemarineerd in geparfumeerde rioollucht. Je zou er astma van krijgen.

Donderdag 1 september 2011
Ik ontwaak. Een prachtige zonsopkomst boven de Kobbeduinen. Doe mijn ogen open. Het Baken transformeert in een ophaalbrug boven het NoordHollandsKanaal. 6:02 uur. Ben het eerste eiland dat zich wakkerschudt.

Denk aan mijn moeder. "Hans, is het maandag of dinsdag, en het is het al augustus?" De dagen lijken op elkaar. Maar augustus is er nooit van gekomen, voor wat mijn moeder betreft dan.

Geen oormerk, maar een polsband.


Als een 58-jarige luchtgod zit ik weer als de eerste, gewassen en ongeschoren kant en klaar de dag te beginnen. Heb zojuist ontbeten, zit nu met koffie naast me, een boek en een papiertje waarop ik vragen noteer ivm. het longonderzoek in de loop van vandaag.

Amsterdammer deel 1
Toen hij hier binnenkwam, was hij omringd door die geparfumeerde tatoeages. Hij kwam hier met een lichte tia met als gevolg een slepend been. Toen hij ging praten, dacht ik dat daar ook iets mee aan de hand was, maar het werd me al snel duidelijk dat dat normaal was.

Ik vernam net dat die 60-jarige Surinamer, waarvan ik vermoedde dattie in zijn vrije tijd spuit, in een begeleid-woontraject zit. Vandaar dat hij er ontzettende schik in had, tijdens het kijken naar de film "Flodder", gisteravond. De ene lachsalvo na de andere.

Amsterdammer deel 2
Hij was dus opgenomen voor een tia. "Zo heb je niks en zit je lekker thuis, zo zit je in een rolstoel in een ziekenhuis!?" Binnen een uur begreep ik wat bij hem "niks" betekende: hij had al suiker, zware maagklachten, slechte longen (2 pakjes shag per dag), reed in een scootmobiel. Hoezo "niks"?

Amsterdammer deel 3
Zijn hele leven en ziektegeschiedenis ken ik inmiddels. Ook al in de herhaling. En via gesprekken die hij met anderen voerde. Een typetje van Wim Zonneveld en Simon Carmiggelt. Gaat zo voor me zitten en gaat dan alle ruimte innemen. Bij de anderen doet hij dat niet!?

Ik ben uiteindelijk kerngezond, heb alleen astma-neigingen en vanaf nu astma-aanvallen. Moet ik mee leren omgaan, bijtijds signaleren (is geen punt) en begeleiden met een aangepaste medicatie.

In een ziekenhuis kun je je op vele manieren afsluiten voor je omgeving: gordijnen om je bed dichttrekken, naar buiten staren, een boek lezen, dingen op je smartphone doen, door de gangen zwalken, met je ogen dicht op bed liggen, met een headset op voor de radio of televisie zitten, luisteren naar de ander met je gedachten elders.

Het alternatief voor jezelf afsluiten? Met je ogen open jezelf in de ruimte positioneren en aanwezig zijn. Ik verzeker je: je wordt aangeschoten wild, je wordt aas. Alsof het geroken wordt, en als aasvliegen duiken de contactbehoeftigen op, op slippers, in peignoirs, met rollaters, etc. Dante en Vergilius in het Vagevuur. Waarom, waarom, help, help!?

Eiland wordt weer een schiereiland! Ik ben weer thuis. Heerlijk! Straks pizza eten.

Een weelderige thuiskomst.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen